مسأله 20 - دادن قيمت در كفّاره - چه در اطعام و چه در لباس - مجزى نمىباشد ، بلكه در اطعام بايد طعام را به طور سير كردن يا تمليك بذل نمايد ؛ و همچنين در لباس بايد لباس را اعطا كند . البته اگر مستحق ، مورد اطمينان باشد ، پرداخت قيمت به او اشكال ندارد و او را وكيل مىكند تا با آن طعام بخرد و آن را بخورد يا آن را تملك كند يا لباسى بخرد تا آن را بپوشد . مسأله 21 اگر كفّارهء مخيّره بر او واجب باشد دو جنس را كفّاره دهد مجزى نمىباشد ، به اينكه در كفّارهء ماه رمضان مثلًا يك ماه روزه بگيرد و سى نفر را طعام دهد ، يا در كفّارهء قسم ، پنج نفر را طعام و پنج نفر را مثلًا بپوشاند . البته مختلف بودن افراد يك صنف از آن اشكالى ندارد ، مانند اينكه بعضى از عدد را طعام خاصى دهد و بعضى ديگر را از غير آن طعام دهد ؛ يا بعضى از آنان را لباسى از جنسى و بعضى ديگر را از جنسى ديگر بپوشاند ، بلكه در اطعام جايز است كه بعضى را سير كند و به بعضى تحويل دهد همانطور كه گذشت . مسأله 22 - در كفّاره - مخيره باشد يا مرتّبه يا كفّارهء جمع - عتق عوض ندارد ؛ پس در صورت متعذر بودن ، ساقط مىشود . و اما اگر روزهء دو ماه پىدرپى و اطعام متعذر باشند پس در كفّارهء ماه رمضان در صورت تعذر همهء خصال سه‌گانه ، هر چه كه مىتواند صدقه مىدهد و در صورتى كه ( از آن هم ) متمكن نباشد طلب مغفرت از خدا مىنمايد و يك مرتبه استغفار كافى است ، و احتياط ( واجب ) آن است كه در اين صورت اگر بعد از آن تمكن پيدا كند كفّاره دهد . و در غير كفّارهء ماه رمضان در صورت متعذر بودن آن‌ها هجده روز روزه مىگيرد ؛ بنابر اقوى در ظهار و بنابر احتياط ( واجب ) در غير ظهار ؛ و احتياط ( واجب ) آن است كه پىدرپى باشد . و اگر از آن هم عاجز باشد هر مقدار كه مىتواند روزه مىگيرد يا به آنچه كه موجود است تصدق مىنمايد و اين در هر دو طرف تخيير ، بنابر احتياط ( واجب ) است . و اگر به طور كلى از آن‌ها عاجز باشد از خداى متعال طلب مغفرت مىنمايد و لو يك مرتبه باشد . مسأله 23 - وجوب كفارات ظاهراً موسّع است ؛ پس مبادرت به آن‌ها ( انجام فورى ) واجب نيست و تأخير آن‌ها مادامىكه به حدّ سهل‌انگارى نرسد ، جايز است .